Chciałbym tu pozostawić ciekawą historię, na którą niedawno natrafiłem w moim rodzinnym mieście. Sprawa tyczy się… płotów. Na pierwszy rzut oka/ucha brzmi banalnie, trywialnie i w sposób zupełnie pomijalny, ale dłuższe przyjrzenie się sprawie odsłania ciekawostkę.
Pochodzę z Międzyrzeca Podlaskiego, niewielkiego miasta u styku trzech województw: mazowieckiego, lubelskiego i podlaskiego. Miasto to przez wiele lat było miastem przemysłowym, czego dowód miałem przez wiele lat przed oczami a nawet nie zwracałem nań uwagi. Kiedy dorastamy w jakimś środowisku, jego składniki wydają się nam być naturalnymi, jakąś formą standardu. Dopiero jak wyjdziemy z tego środowiska lub wpuścimy do niego kogoś z zewnątrz, możemy zostać uświadomieni, że to, co nie było dla nas niczym szczególnym, poza naszą bańką potrafi być fascynujące, niepowtarzalne lub przynajmniej wyjątkowe. Regionalizmy potrafią tworzyć się w rytuałach, potrawach, gwarze, akcencie, nigdy jednak nie spodziewałbym się, że mogą się tyczyć też… płotów.
Nigdy nie zwracałem na nie uwagi, na płoty sąsiadów. Uznawałem je przez te wszystkie lata za zwyczajny element wystroju miasta, bez większego znaczenia.
Okazuje się, że pochodzenie tych płotów jest dość praktyczne – są to elementy odpadowe arkuszy blachy wykorzystywanych najprawdopodobniej w okolicznym zakładzie ZREMB do produkcji części do maszyn.
Okazuje się, że takie zjawisko było dość powszechne w czasach szczęśliwie minionych, powstała nawet strona na facebooku skupiająca tego typu twórczość.
Części były prawdopodobnie wykonywane metodą kucia matrycowego, stąd wszystkie elementy z arkusza musiały się znajdować w tej samej płaszczyźnie i z racji takiego ułożenia, generowały zauważalne ilości odpadów, które to wykorzystano w tak kreatywny sposób. Niestety, nie jestem na tyle biegły w maszynach z czasów PRL, by móc rozpoznać co do były dokładnie za elementy, pozostaje więc tylko napawać się unikalnym widokiem ówczesnej zaradności.